De zon straalt. De lucht is blauw en de paardebloemen lachen. Mijn geluk kan niet op. Het is één van mijn favoriete lentebloemen! Het liefst zie ik een veld vol. Ze zeggen mij dat de lente er weer is en ze stralen zoveel plezier uit.
Paardebloemen zijn graag geziene gasten in onze tuin en we laten ze dan ook staan. Hun vrolijke gele hoofdjes zorgen voor een prachtig lente-beeld en de insecten zijn ons er dankbaar voor. Bij de buren (rijtjesmoestuin en veel zwart zand) worden ze vakkundig geweerd. Bij ons zijn ze welkom. Onze tuin is, mede door hen, een dynamische plaats waar allerlei insecten vliegen, kruipen én eten. Ik word daar zo blij van dat ik regelmatig op m’n stoel ga zitten en ervan geniet. Weten dat ik het leven dien, door een soort als de paardebloem te laten staan, maakt mij gelukkig.
De paardenbloem staat voor kracht en weerbaarheid. Je kunt er op stappen, maar ze keren toch weer terug naar hun fiere zelf. In oude mythes wordt hun kracht geassocieerd met elfjes. Hun ziel zou leven in de paardebloem en hierdoor zijn ze weerbaar en sterk. Onderschat nooit de kracht van een elf ;), zou ik zeggen.
Elke maand probeer ik een minimaal één (nieuw) kruid te verwerken. Deze maand is dat paardenbloem. Ik ga voor een frisse siroop die, als ik de verhalen mag geloven, een lichtbloemige smaak heeft. Op een dag, in mijn gedroomde boerderijtje, en met een groter stukje grond laat ik er zoveel van staan dat ik er ‘honing’ van maak. Beter gezegd: een gelei. Tot dan geniet ik van de gele bloemen in onze volkstuin om de hoek en van mijn eerste zelfgemaakte paardebloemsiroop.
Wil je ook paardenbloemsiroop maken? Dit is het recept dat ik ga gebruiken.
De informatie over het elfje in de bloem haalde ik uit het boek ‘The Complete Floral Healer’ van Anne McIntyre. Hierin worden talloze bloemen uitgelicht: je leert niet alleen over de helende kwaliteiten van elke bloem, maar ook over de oude mythes en verhalen die erbij horen.
